onzekerheid

Evelyne: “Onzekerheid was en is er altijd.”

Vandaag deelt Evelyne haar verhaal over onzekerheid. Hoe onzekerheid er altijd is en nooit eens weg gaat en wat voor impact dat heeft op haar eigen leven.

Heb jij ook een bijzonder verhaal dat je wilt delen omtrent zwanger worden, zwangerschap, bevalling, familie, liefde, gezondheid of iets anders? Mail mij op info@natasjaonline.nl. Anoniem mag uiteraard ook!

“Dit jaar blog ik vijf jaar onder mijn eigen naam: Evelyne Vergote. Dat is echt een enorme stap geweest, want ik schreef altijd onder verschillende nicknames. Onzekerheid speelt overal in mijn leven en dat heeft het al gedaan zolang als ik het mij kan herinneren. Op en over mijn blog, op en over mijn werk, mijn persoonlijke leven, hobby’s. Waar dan ook, onzekerheid was en is er altijd. Nu nog steeds.”

“Die onzekerheid speelt op mijn gemoedstoestand. Ik voel mij dan heel nutteloos en aan de kant gezet. Misschien dat iedereen dat gevoel wel kent, maar dat gevoel laat mij nooit los. Ik moet dan ook overal bevestiging op krijgen om te kunnen zeggen tegen mezelf dat ik wél goed genoeg ben.”

“In het dagelijks leven kom ik dan ook vaak als onbeschoft over. Dit heeft alles te maken met mijn onzekerheid. Ik durf niet mee te praten en ik durf geen antwoorden te geven. Sociale dingen zijn daarom ook niets voor mij. Ik heb schrik dat mensen mijn zullen uitlachen.”

“Dat heb ik ook op mijn blog. Ik ben dan ook mega bang voor negatieve reacties. Waarom ik toch kan blijven bloggen is omdat ik het mezelf kan inbeelden dat ik alleen maar voor mezelf schrijf. Maar wanneer ik dan uiteindelijk géén reacties krijg, slaat de onzekerheid weer toe.”

“Zo zat ik enkele maanden geleden zo diep in de put op persoonlijk vlak, dat stoppen met bloggen verschillende keren door mijn hoofd is geschoten. En soms lijkt mij dat nog steeds de beste oplossing. Maar toch kan ik dat niet. En dus neem ik dan een break en denk ik dat ik nooit meer zal gaan schrijven. Plots beginnen mijn vingers dan vanzelf weer te jeuken en begin ik gewoon weer met mijn blog. Het is wel een vicieuze cirkel, want even laten val ik weer terug in de onzekerheid en begint het idee om te stoppen weer op te spelen.”

“Soms droom ik van een kleine leidersfunctie. Eentje waarbij het one-to-one is. Een grote groep doet mij alweer huiveren; zelfs als ik iedereen ken. Ik beeld ook al snel in dat ze achter mijn rug bezig zijn met het praten over mij en helemaal niet tevreden zijn. Of dat ik op eeen dag dan op het matje geroepen wordt over het feit dat ik niet goed bezig ben en ze mij niet meer willen.”

“Ook met vrienden heb ik dit gevoel. Als ik niet in een gesprek word meegenomen voel ik mij al snel buitengesloten en denk ik dat ze mij niet meer leuk genoeg vinden. Zoals ik al zei, ben ik niet goed in praten.”

“Die onzekerheid is met mij mee gegroeid. Hoe ouder ik werd, hoe onzekerder ik werd. Het is nooit minder geworden; alleen maar meer. Ik heb nooit een psycholoog bezocht, omdat mijn onzekerheid een deel van mij en mijn leven is geworden en ik er in zekere zin mee heb leren leven. Wel heeft een loopbaancoach mij deels over mijn onzekerheid heen geholpen. Ik was er om mijn weg naar een andere baan te zoeken, maar tegelijkertijd was zij een beetje de psycholoog die mij liet inzien dat ik niet onzeker was, maar gewoon niet durfde door te gaan.”

“Om mij verhaal zo openbaar te delen vind ik ook heel spannend. Ik verwacht geen reacties of tips, maar alle positieve reacties zijn natuurlijk welkom.”

Lieve Evelyne, bedankt voor het vertellen van jou verhaal.

Liefs Natasja

Volg mij ook op: Facebook, Instagram, Twitter, Pinterest, YouTube of Bloglovin'

2 Comments

  • Ed Langedijk

    14 februari 2020 at 09:10

    Opnieuw een interessant en vooral boeiend verhaal. Ik herken mezelf er wel in. Ik kamp helaas nog steeds met een tamelijk laag zelfbeeld vanwege een pestverleden op school, maar ook omdat ik op één of andere manier niet kan meekomen met de drukte in de huidige maatschappij. Ik doe het mezelf aan, dat weet ik. Ik heb er moeite mee onder de mensen te komen, terwijl ik mezelf echt wel een gezellige avond gun ergens in een café of buurthuis of waar dan ook. Ik denk teveel na over wat mensen over mij zouden denken en mij daarom niet of wel zouden accepteren. Ik heb slechts een handvol vrienden, waar ik wel aansluiting bij vind, en we zien elkaar soms ook wel. Maar ik wil uit mezelf ook nieuwe mensen leren kennen, terwijl drukte niet aan mij besteed is. En bij de meeste cafés en kroegen knalt de muziek uit de luidsprekers en is het moeilijk jezelf verstaanbaar te maken. Ik ben wel bezig met kleine stapjes. Ik vind het echter zo’n belemmering voor mezelf waarom ik juist op dat vlak zoveel bezig ben.

    Beantwoorden

Geef een reactie

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Close