Hoe het nu met mij gaat

Een vraag die ik de afgelopen week veel heb gekregen is hoe het nu met mij gaat. Heel eerlijk: ik weet het niet zo goed. Ik vind het vooral erg verwarrend allemaal. Ik voel me op zich goed. Ik heb geen pijn en nergens last van en het bloeden is de volgende dag gestopt. Maar dat allemaal zorgt voor enorme onzekerheid. Want waar ligt dan de grens voor mijn lichaam?

 Zaterdag en zondag heb ik het rustig aan gedaan. Zaterdag alleen maar op de bank gelegen. Zondag op terrasjes gezeten en gevaren op een boot.

Maandag ben ik gaan werken. Heel eerlijk had ik daar in de auto op weg naar mijn werk een beetje spijt van. Want was dat wel iets wat mijn lichaam aan zou kunnen? Was het niet te snel? Dat heb ik uiteraard ook met mijn collega’s gedeeld. Ik heb aangepast werk gedaan, maar merkte toch aan het einde van de dag dat ik teveel gelopen had.

Dinsdag had ik eigenlijk best een goede dag. Mijn kids konden het dansaanbod heel goed zonder mijn voorbeeld uitvoeren en hielden echt rekening met mij. Heel fijn! Ik heb wel wat overgewerkt en daardoor had ik ’s avonds last van harde buiken.

Woensdag begon ik dan ook vol goede moed. Helaas begonnen de harde buiken al halverwege de schooldag. Hoewel ik weer niks heb gedaan dan gezeten, omdat de kids het dansaanbod zelf konden doen, kostte het toch teveel kruim om mijn enthousiaste leerlingen (super fijn!!!) soms weer even tot de rust te brengen om uitleg te geven bijvoorbeeld. Toen de schooldag voorbij was, ben ik dan ook naar huis gegaan omdat het echt te veel was. Thuis heb ik op de bank geslapen en daarna was het een stuk gezakt. Helaas kwam dat zo’n 2 uur later weer terug.

Het lijkt wel om mijn lichaam het sinds zaterdag allemaal even teveel is geworden. Wat ik voor zaterdag nog best goed kon, is nu teveel. Heel vervelend. Zeker als ik mezelf bedenk dat ik “nog maar” 22 weken zwanger ben. Dat zou kunnen betekenen dat ik nog 18 weken lang rust moet pakken. Poeh! Hoewel de tijd snel lijkt te gaan, zal zo lang rust lang lijken te duren.

Laten we maar hopen dat het snel bijtrekt. En anders… Tja, alles voor onze kleine meid. <3

Liefs Natasja

Volg mij ook op: Facebook, Instagram, Twitter, Pinterest, YouTube of Bloglovin'

8 Comments

  • Laurie

    1 juni 2017 at 20:40

    Wat vervelend meid. Wat je schrijft vind ik heel herkenbaar natas! Al had mijn thuis zijn toen een andere reden natuurlijk. Mocht je er over willen praten, dan weet je me te vinden. Sterkte. Xx

    Beantwoorden
  • Anne hulsman

    1 juni 2017 at 23:15

    Hoi Natasja,
    Wat heftig wat jullie hebben meegemaakt.
    Probeer naar je lijf te luisteren. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan omdat je van alles wilt doen. Maar een zwangerschap vraagt veel van je lichaam. Hoop dat je een goede balans kunt vinden tussen rust en leuke dingen ondernemen.
    Liefs Anne

    Beantwoorden
  • Alfo van schijndel

    2 juni 2017 at 18:46

    Het is natuurlijk een inkoppertje maar we hadden al geadviseerd om veeeeeeeeeel rust te nemen. Blijf nu gewoon eens een weekje op de bank. Beter nu een week dan straks 3 maanden. Of nog erger ……..

    Xxxxxx (o)pa

    Beantwoorden
  • Mama

    3 juni 2017 at 02:53

    Wat je deze week hebt ervaren voorleggen aan jullie verloskundige. Dus even naar haar bellen. Daar is ze ook voor. En overwerken? Nee, gezien de situatie kan dat echt niet. xxx

    Beantwoorden
  • mari en tonnie

    13 juni 2017 at 00:17

    hallo Natasja.
    ik heb zelf twee dochters en het enige advies wat ik kan geven is luister goed naar je lichaam,dat is echt de beste raadgever wie je kunt hebben.
    anders heb je kans dat je rest van je zwangerschap in het ziekenhuis ligt net als mijn schoonzus is overkomen na hetzelfde wat jij hebt gehad.
    probeer wel gewoon te blijven bewegen en je dingen te doen en toch ook een beetje te genieten van je zwangerschap want dit ga je niet ieder jaar mee maken [tenminste tegenwoordig niet meer] je lichaam zegt vanzelf wel wanneer het genoeg is en je rust moet nemen,en doe dat dan ook.
    wens jou en Roy natuurlijk ook nog een paar fijne maanden toe voordat je dochter er is .
    groetjes Mari.

    Beantwoorden

Geef een antwoord

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Close